Superwizje
Superwizja

CZYM JEST SUPERWIZJA?

SUPERWIZJA to termin przejęty z języka angielskiego (supervision) odnoszący się do nadzoru oraz wsparcia w formie konsultacji udzielanych psychoterapeucie (superwizowanemu) przez osobę o potwierdzonym znacznym doświadczeniu w prowadzeniu psychoterapii (superwizora). Celem superwizji jest umożliwienie psychoterapeucie doskonalenia warsztatu zawodowego i zapewnienie pacjentowi najwyższej jakości psychoterapii prowadzonej zgodnie z zasadami sztuki.(Popiel i Pragłowska, 2013).

Rolą superwizora jest przede wszystkim dbanie o dobro pacjentów korzystających z psychoterapii prowadzonej przez superwizowanych psychoterapeutów i adeptów psychoterapii. Głównym zadaniem superwizora jest  towarzyszenie osobie superwizowanej w zdobywaniu umiejętności terapeutycznych.

Europejskie Towarzystwo Terapii Behawioralnych i Poznawczych (EABCT, www.eabct.com) stosunkowo niedawno (2013) określiło wymogi jakie spełniać powinien superwizor terapii poznawczo-behawioralnej. Jest to zapisane w standardach szkoleń i akredytacji, które stanowią, że: „superwizor terapii poznawczo-behawioralnej powinien mieć ukończone podstawowe, zgodne ze standardami EABCT szkolenie w psychoterapii poznawczo-behawioralnej oraz ukończyć specjalistyczne szkolenie w superwizji”.

METASUPERWIZJA – czyli „superwizja superwizji” to zaproponowany przez nas termin aby docenić potrzebę skonsultowania problemów napotykanych przez superwizora podczas superwizji z innym doświadczonym superwizorem.

Metasuperwizja zatem to wsparcie w formie konsultacji udzielanych superwizorowi przez innego superwizora o potwierdzonym znacznym doświadczeniu klinicznym oraz doświadczeniu w prowadzeniu superwizji. Metasuperwizja może mieć charakter edukacyjny wobec przyszłych superwizorów lub konsultacyjny ukierunkowany na rozwiązanie szczególnie trudnych problemów klinicznych i etycznych związanych z superwizją.

DLA KOGO JEST SUPERWIZJA?

Superwizja jest podstawą kształcenia psychoterapeutów, którzy jeszcze nie uzyskali certyfikatu psychoterapeuty. Superwizja jest także podstawą prowadzenia praktyki terapeutycznej przez certyfikowanych psychoterapeutów. Kodeks etyczny psychoterapeuty poznawczo-behawioralnego (www.pttpb.pl) zobowiązuje do poddawania własnej praktyki superwizji aby móc skonsultować problemy.

Głos superwizora jest głosem doradczym, superwizor nie ma dostępu do danych identyfikujących pacjenta ostateczna decyzja należy do terapeuty. Warto usłyszeć ten głos eksperta i skorzystać z jego pomocy.

SUPERWIZJA W KLINICE TERAPII POZNAWCZO-BEHAWIORALNEJ
UNIWERSYTETU SWPS

W naszej Klinice pracują eksperci - superwizorzy, w większości stanowiący trzon wykładowców podyplomowej Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS.

Superwizorzy zatrudnieni i współpracujący z Kliniką są licencjonowanymi superwizorami dydaktykami PTTPB i doświadczonymi klinicystami. Ich wieloletnie doświadczenie kliniczne i dydaktyczne obejmuje zarówno superwizję pracy terapeutycznej z osobami dorosłymi jak i dziećmi i młodzieżą.

Superwizje prowadzone w Klinice przeznaczone są dla wszystkich psychoterapeutów prowadzących psychoterapię poznawczo-behawioralną, w tym:

  • dla psychoterapeutów w trakcie studiów podyplomowych/ czteroletnich szkoleń do certyfikatu psychoterapeuty
  • dla praktykujących licencjonowanych psychoterapeutów poznawczo-behawioralnych
  • dla psychoterapeutów, którzy nie będą terapeutami poznawczo-behawioralnymi prowadzą terapię według opartych na danych protokołów terapeutycznych

METASUPERWIZJA W KLINICE TERAPII POZNAWCZO-BEHAWIORALNEJ
UNIWERSYTETU SWPS

Metasuperwizje to indywidualne konsultacje dla superwizorów dotyczące problemów związanych z superwizją psychoterapii udzielaną zarówno w warunkach gabinetu jak i ośrodka szkolącego w psychoterapii. W Klinice prowadzone są superwizje indywidualne i grupowe.
Superwizorzy prowadzący metasuperwizje należą do grona najbardziej doświadczonych ekspertów, którzy zapoczątkowali prowadzanie i kształcenie w superwizji psychoterapii poznawczo-behawioralnej w Polsce

A oto jak proces superwizji widzą wybitni psychoterapeuci poznawczo-behawioralni Eduardo Keegan:

„Psychoterapia zawsze będzie po części sztuką, a po części nauką. Interakcje z drugim człowiekiem wymagają umiejętności ale zawsze będzie w tym też element sztuki. Osobisty styl terapeuty lub elegancja, z jaką przeprowadza techniczną interwencję psychoterapeutyczną, są czynnikami, które odgrywają rolę nawet w najlepiej kontrolowanym badaniu nad protokołem terapeutycznym, którego skuteczność została potwierdzona empirycznie. Podręczniki terapii wniosły wielki wkład do badań nad psychoterapią, ale procedury opisane w podręczniku mogą być kompetentnie stosowane przez terapeutę na wiele sposobów.

Co więcej, żaden podręcznik, bez względu na to, jak dobrze byłby napisany, nie może przewidzieć wszystkich sytuacji, które mogą się pojawić w przebiegu leczenia. Dlatego terapeuci zawsze będą musieli kierować się własnym osądem w radzeniu sobie z nieoczekiwanymi sytuacjami. I zwłaszcza w tych sytuacjach będą szukać rady swoich superwizorów. Superwizorzy muszą pomóc terapeucie w znalezieniu odpowiedniej równowagi między przestrzeganiem protokołu (robieniem tego, co zaleca podręcznik) a kompetencją (umiejętnym robieniem tego - w sposób adekwatny, elastyczny, skuteczny)”.

Jaak Beckers:

„A zatem pytanie, które zawsze pojawia się na superwizji i które moim zdaniem jest bardzo ważne, brzmi następująco: jaki jest powód, dla którego wykonujemy tę pracę z naszymi pacjentami? Czemu ona służy? Jaki jest cel całego tego wysiłku i trudu? I dlaczego mam zawracać tym głowę pacjentowi? Myślę, że odpowiedź jest taka sama jak w przypadku wszystkich innych sensownych wysiłków, jakie podejmujemy: W celu poprawy jakości życia. W terapii poznawczo-behawioralnej : życia naszych pacjentów. Nie przez zrobienie tego za nich, ale przez podnoszenie ich umiejętności do optymalizacji własnej jakości życia, zgodnie z ich wartościami, wykorzystując ich własne umiejętności i atuty”.

Yona Teichman:

„Dzięki superwizji osoba superwizowana i pacjent lepiej rozumieją siebie, a także relację terapeutyczną, która rozwija się między nimi. Superwizja wyposaża osobę superwizowaną w umiejętności, które muszą być wykorzystywane elastycznie i zgodnie z kliniczną oceną sytuacji. Superwizja uzupełnia i utrwala szkolenie kliniczne. Jako taka zajmuje bardzo ważne miejsce w praktyce klinicznej. Duży odsetek klinicystów kontynuuje superwizję, a większość ceni ją jako ważną część własnego szkolenia lub pracy”.

Cytaty pochodzą z książki „Superwizja psychoterapii poznawczo-behawioralnej” pod redakcją A.Popiel i E Pragłowskiej, WUJ, 2013